The road to?

The road to the marathon van Rotterdam 2019. Na het uitstappen bovenop de Erasmusbrug in de editie van vorig jaar was dat inderdaad het plan. Een plan om de droom van het lopen van een marathon alsnog in 2019 waar te gaan maken. Een lastige blessure bij de achillespees zorgde er de afgelopen maanden echter voor dat ik die droom even in de ijskast kon zetten. Hardlopen zat er langere tijd voor mij niet in en ik heb mij moeten dwingen tot het nemen van rust. In het begin is dat dus echt heel moeilijk, maar er komt een moment dat je het accepteert en er gewoon geen drang meer is om naar buiten te gaan. Dat je conditie daarmee ook met grote stappen achteruit gaat helpt ook niet mee in de motivatie. Maanden lang keurig wachten en wat oefeningen doen waarmee het langzaam aan wat beter leek te gaan, maar elke keer als ik de stoute hardloopschoenen aantrok om het een stukje te proberen speelde dat ene pijnlijke plekje in mijn hiel toch weer op.

De Singelloop in Utrecht was het afgelopen jaar nog de enige georganiseerde loop die ik gepland had staan en in de weken voor deze loop leek het met mijn hiel tot grote voorzichtige blijdschap ook beter te gaan. Met het idee dat het uitlopen het doel moest zijn ben ik rustig aan de loop begonnen, maar al na 4 kilometer was het gedaan met de pret en stond ik midden in Utrecht langs de kant te balen als een stekker.

De volgende dag heb ik direct een afspraak gemaakt bij de dokter en ben ik via een doorverwijzing bij de sportgeneeskunde Rotterdam terecht gekomen. Rust en de juiste oefeningen was ook dit keer weer het advies, maar daarnaast dit keer ook een bezoekje  aan de bewegingsdeskundige voor een loopanalyse. Hieruit bleek dat ik aan het bewuste been een ruime centimeter mis en dat het dus best al bijzonder is dat ik al langere tijd zonder blessure heb kunnen lopen. Gevolg hiervan is dat ik nu ook op steunzolen door het leven ga welke dit verschil moeten gaan overbruggen en dat ik mijzelf daarnaast een kleinere paslengte moet aanleren om blessures in de toekomst te voorkomen.

Voorkomen? Zullen we eerst deze even oplossen?
Ja, daarvoor wil ik graag een sleutelmanipulatie bij u uitvoeren. Dit is een korte, maar pijnlijke behandeling die vaak goed resultaat geeft.  Het resultaat lijkt er inderdaad te zijn, maar ooh shit wat een sadistische behandeling is dat. (Je moet wat overhebben voor herstel)

Nog even terug naar het aanleren van een kleinere paslengte! Tja, dat klinkt makkelijk en je denkt dat doen we even. Not dus! Daar waar ik normaal hardlopend naar buiten ging voor een stuk ontspanning, moet ik nu bij elke stap nadenken om hem niet te groot te laten zijn en dat is super vermoeiend. Niet zozeer voor je lichaam, maar wel voor de grijze massa in het bolletje en dan ga je weer vergeten om goed te ademen. Wat dan weer gevolgen heeft voor het lopen 🙁  Efin, het maakt het hardlopen er op het ogenblik dus niet leuker op. Het doel voor die Marathon van Rotterdam in 2019 heb ik inmiddels in mijn hoofd (en nu dus ook hier) echt bijgesteld naar die van 2020 en met de stille hoop dat ik de kwart Marathon nog wel kan halen. 2019 staat in het teken van herstel, conditie opbouwen en vooral het onbezorgde plezier weer vinden in het lopen.

Reacties

%d bloggers liken dit: